Η γειτονιά μας.
Christ 14Πριν πολλά χρόνια εγκαταστάθηκα σε ένα προάστιο της πόλης. Τριγύρω κτίστηκαν και άλλα σπίτια και σιγά σιγά οργανωθήκαμε σε μια κοινωνία γειτόνων. Κάναμε διάφορα από κοινού, όπως η κοινή γεώτρηση για να ποτίζουμε τους κήπους μας, κοινό δρόμο κλπ και γι' αυτό δημιουργήσαμε ένα κοινό ταμείο. Ο Αντώνης, ένας πρόσχαρος άνθρωπος, από την αρχή στο κέντρο της παρέας. Έπαιζε και μουσικό όργανο και μας διασκέδαζε σε κάθε μάζωξη.

Πριν πέντε χρόνια ο Αντώνης αρρώστησε και τα οικονομικά του χειροτέρευαν συνεχώς. Κινδύνεψε ακόμα και να χάσει το σπίτι του. Η οικογένεια τα έβγαζε δύσκολα πέρα.

Για να βοηθήσουμε οι γείτονες δημιουργήσαμε ένα κοινό ταμείο για να συμβάλουμε στην πληρωμή των δόσεων που χρωστούσε στην τράπεζα. Τον πείσαμε επίσης να πουλήσει το ακριβό του αυτοκίνητο, να περιορίσει λίγο τα έξοδα των παιδιών του και να επιτρέψει στη σύζυγός του να εργαστεί, για να μην δημιουργούνται καινούρια χρέη. Ακόμα και για τα παιδιά του βρήκαμε μια απασχόληση ολίγων ωρών σε καφέ της πόλης για να βοηθήσουν στα οικονομικά του σπιτιού τους. Οι υπόλοιποι γείτονες συμβάλαμε, κάθε φορά, μέσω του κοινού ταμείου, για να συμπληρωθεί το ποσό της δόσης στην τράπεζα για να μην κινδυνέψουν να χάσουν το σπίτι τους.

Φέτος, στις 25/01 ο Αντώνης έχασε τον άνισο αγώνα με την αρρώστια που τον ταλαιπωρούσε και τον χάσαμε. Τη διοίκηση του σπιτιού ανέλαβαν οι δυο γιοί του. Ο Αλέξης και ο Πάνος. Αμέσως μετά τον θάνατο του πατέρα τους, μας ανακοίνωσαν πως δεν αναγνωρίζουν το χρέος τους προς εμάς, επειδή, αν τότε δεν πείθαμε τον πατέρα τους να κάνει τον διακανονισμό με την τράπεζα, θα του χαρίζονταν. Για αυτό πρέπει να αναλάβουμε στο εξής εξ’ ολοκλήρου την αποπληρωμή τους δανείου τους, επειδή... με δική μας πρωτοβουλία το φορτώθηκαν σαν κληρονομιά. Μάλιστα μας ρίχνουν την ευθύνη του θανάτου του πατέρα τους, επειδή, όπως λένε, οφείλεται στην «περιπέτεια χρέους» που τον βάλαμε οι γείτονες.

Γνωρίζουμε πως αν δεν πληρωθεί η επόμενη δόση θα τους κατασχέσουν το σπίτι και η οικογένεια του φίλου μας θα καταστραφεί, για αυτό τους δηλώσαμε πως θέλουμε να συνεχίσουμε να βοηθούμε στην αποπληρωμή του χρέους, αλλά πως είναι αδύνατο να το αναλάβουμε εμείς εξ’ ολοκλήρου. Κάθε προσπάθεια μας να τους πείσουμε πως εμείς όλα αυτά τα κάναμε χάριν της καλής γειτονίας και της εκτίμησης που είχαμε στην οικογένεια τους, αλλά και επειδή θεωρούσαμε αρνητικό για τη φήμη της γειτονιάς να αφήσουμε να κατασχέσουν το σπίτι ενός καλού γείτονα, δεν έφερε αποτελέσματα. Αυτοί επιμένουν πως αν δεν αναλάβουμε εμείς την πληρωμή του χρέους, θα αφήσουν να τους κατασχέσουν το σπίτι.

Τελικά σκεφτόμαστε πως, με τέτοιους γείτονες, δεν υπάρχει λόγος να προσπαθήσουμε να αποτρέψουμε την κατάσχεση του σπιτιού από την τράπεζα. Μόνο σε κάτι καλύτερο μπορούμε να ελπίζουμε με αυτή την κατάληξη.

Οποιαδήποτε ομοιότητα με την επικαιρότητα, καθαρά συμπωματική.

Χρήστος Ξηρομερίτης
25/03/2015