Kυβερνητική επιτυχία η... μηδενική υλοποίηση της συμφωνίας
koukouvitakis 100Μια φασιστική οργάνωση ακόμη και αν υπογράψει μια συμφωνία αλληλεγγύης σε μετανάστες, θα βρει τρόπο να την παραβιάσει. Η ρατσιστική ιδεολογία έχει ενσωματωθεί σε κάθε κύτταρο των οργανωμένων μελών της και είναι βέβαιο ότι θα βρει τρόπο να εκφραστεί.
Έτσι και μια αριστερή ριζοσπαστική κυβέρνηση, θα σφυρίζει αδιάφορα στην εφαρμογή μιας συμφωνίας μεταρρυθμίσεων που θα υπογράψει με τους Ευρωπαίους εταίρους, γιατί έχει εκπαιδευτεί να θεωρεί τις ευρωπαϊκές μεταρρυθμίσεις ανούσιες στην καλύτερη περίπτωση, και στην χειρότερη, τοξικές, που αποπροσανατολίζουν και οδηγούν σε καπιταλιστική ενσωμάτωση…

Δεν χρειάζεται συνεπώς, να έχει κανείς μαντικές ικανότητες, για να προβλέψει με ασφάλεια ότι η επικείμενη συμφωνία με τους δανειστές δεν θα δώσει την προωθητική ώθηση που χρειάζεται για να αποκολληθεί από το βάλτο και να επανακκινηθεί η ελληνική κοινωνία. Η ψευδαίσθηση διεξόδου που φάνηκε, σύντομα θα αρθεί, ακόμη και αν η πτέρυγα Λαφαζάνη που σήμερα διαφωνεί ριζικά προτείνοντας ρήξη και εθνικό νόμισμα, υποχωρήσει τελικά και στρατευθεί στην ψήφιση της Συμφωνίας.
Γιατί:

Α) Υπάρχει διάχυτη μια αμοιβαία προκατάληψη, που στη πρώτη αφορμή που θα εμφανιστεί, αυτόματα θα μεταβληθεί σε αντιπαλότητα. Η ελληνική κυβέρνηση θεωρεί ότι βρίσκεται σε ανακωχή μιας εμπόλεμης κατάστασης, καταγγέλλει ότι παραπλανήθηκε από τους θεσμικούς εταίρους, ότι ουσιαστικά την εκβιάζουν, πως να υπάρξει εμπιστοσύνη και θετική συνεργασία στο μέλλον; Από την άλλη πλευρά όταν ο κ. Ντάισελμπλουμ αφήνει την κομψή διπλωματική διατύπωση και σχεδόν προβοκατόρικα ανακοινώνει ότι η κυβέρνηση υπάκουσε σε αίτημα των δανειστών και απέσυρε τον κ. Βαρουφάκη, πώς να τον εμπιστευτεί η κυβέρνηση ότι δεν θα δημοσιοποιήσει τις επόμενες δυσάρεστες εικόνες που θα προκύψουν; Τα δεδομένα και τα αυτονόητα θα ερμηνεύονται διαφορετικά από το χαράκωμα της κάθε πλευράς, με βασική επιδίωξη τη ρεβάνς του επόμενου γύρου.

Β) Η προεκλογική ρητορική του ΣΥΡΙΖΑ με τις αυταπάτες που επινόησε έχει παγιδεύσει και κρατά όμηρο τον κ.Τσίπρα σε μόνιμη πολιτική αντιπαράθεση με την ηγεσία των Ευρωπαϊκών θεσμών και σε μια κουλτούρα παραβίασης των Ευρωπαϊκών κανόνων. Πόσο νερό μπορεί να χωρέσει το κρασί του πρωθυπουργού κ. Τσίπρα όταν ο προεκλογικός Τσίπρας είχε καθημερινό ψωμοτύρι την «Γερμανική Ευρώπη», όταν παραληρούσε για το απεχθές και επονείδιστο χρέος, όταν κόμπαζε για το κούρεμα του μεγαλύτερου μέρους του, για την κατάργηση του μνημονίου με «με ένα νόμο, που θα περιέχει ένα άρθρο» και όταν ακόμη και μετεκλογικά, ανέχεται να απειλούν Υπουργοί του την Ευρώπη, με αποστολή Τζιχαντιστών; 
Κυρίως όμως γιατί στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ, έχει καλλιεργηθεί το έδαφος η συμφωνία να θεωρείται αναγκαίο κακό. Αναγκαίο μεν για να ξεμπλοκάρει η χρηματοδότηση, οπωσδήποτε όμως κακό! Έτσι οι μεταρρυθμίσεις θα αντιμετωπιστούν ως εξαναγκασμός υιοθέτησης νέων μέτρων, που οδηγεί σε επιπλέον λιτότητα, και όχι ως έμπνευση που θα ταράξει λιμνάζοντα ύδατα και θα προκαλέσει ντόμινο δημιουργικών συγκρούσεων και ευεργετικών οικονομικών εξελίξεων. Η συμφωνία εν τη γενέσει της θα εμπεριέχει το κίνητρο της μη εφαρμογής της, από τα κυβερνητικά στελέχη. Αντί για κινητοποίηση στην υλοποίηση της Συμφωνίας, θα καταβάλλεται προσπάθεια να ξεχαστεί, να ανασταλεί ακόμη και να παραβιαστεί. Όσες ασφαλιστικές δικλείδες και αν προβλέπονται, οι αντιμεταρρυθμιστές επειδή δεν θέλουν, δεν θα κάνουν μεταρρυθμίσεις. Αντίθετα με πράξεις και παραλήψεις, θα αφαιρούν ζωτικό χώρο, δεν θα τις αφήνουν να αναπνεύσουν.

Παράδειγμα σημερινό: Προκειμένου να αντιμετωπιστεί η κλοπή του Φ.Π.Α, ένα σωστό μέτρο το ευνουχίζουν από το σχεδιασμό του. Ξεκινούν από τα νησιά και υποχρεώνουν τους εμπλεκόμενους σε ηλεκτρονικές συναλλαγές. Χρησιμοποιούν μάλιστα περιοριστικά τουριστικούς προορισμούς πάνω από 3100 κατοίκους. Εξαιρούνται έτσι κοσμοπολίτικοι προορισμοί όπως η Ύδρα (με την δυσάρεστη εμπειρία του κ. Δρίτσα και τα μαθήματα… καλής φοροδιαφυγής), η Αντίπαρος, η Αράχοβα, η Χαλκιδική. Επικαλούνται τις υπαρκτές δυσκολίες εφαρμογής σε πανελλήνια κλίμακα. Τα επιπλέον όμως έσοδα που θα αντλήσει το Δημόσιο (6-7 δις ευρώ, όταν διατηρούν τον Ε.Ν.Φ.Ι.Α. για να μην στερηθούν το 1,1 δις που αποδίδει περισσότερο από το φόρο ακινήτων που θα τον αντικαταστήσει) επιβάλλουν την άμεση επέκταση του. Όμως για την κυβέρνηση μας, θεωρείται μικροδιαχείριση, που θα βλάψει μικρούς, θα έχει και πολιτικό κόστος. Δεν αφορούν το μεγάλο πλούτο που θα εξακολουθεί να φοροδιαφεύγει…

Αν υπήρχε πρόβλεψη αυτόνομης εσωκομματικής και ενδοκυβερνητικής αξιολόγησης, η μηδενική υλοποίηση της συμφωνίας θα ισοδυναμούσε με τη μέγιστη κυβερνητική επιτυχία…

Γιώργος Κουκουβιτάκης