Άρθρα

Το δικό μου ΟΧΙ
Asteriou M«Εγώ είμαι Ελληνίδα, δεν μπορώ να επιβιώσω μόνο με την ψυχραιμία», μου γράφει η Άννα, υποστηρίκτρια του ΟΧΙ στο δημοψήφισμα. «Θέλω να βλέπω κάποιον που θα με εμπνέει με το πάθος του, με την πίστη στο όραμά του».

Η Άννα είναι η γενιά μου. Η γενιά των σημερινών 30άρηδων που είδαν τους γονείς τους να φοράνε μπλε ή πράσινη στολή και να ανεμίζουν τις σημαίες της Αλλαγής, που άκουγαν τους παππούδες τους να τους λένε ιστορίες από την Αντίσταση –πάντα βρίσκεται ένας αριστερός στην οικογένεια, άλλωστε.

Η γενιά, που θυμάται το κλάμα των παλιότερων στην κηδεία του Ανδρέα Παπανδρέου και της Αλίκης Βουγιουκλάκη, που έζησε στο πετσί της όλες τις αλλαγές στην Παιδεία, τα φροντιστήρια και τα πολλά πτυχία, που έμαθε να ονειρεύεται να γίνει δημόσιος υπάλληλος, που πρόλαβε να καταναλώσει ξέφρενα, που έμαθε να ορίζει τη ζωή της από την εξέλιξη της τεχνολογίας.

Η γενιά, που έζησε τη μετάβαση στο ευρώ, τα έργα της εποχής Σημίτη, τους Ολυμπιακούς Αγώνες, τη Γιάννα Αγγελοπούλου, το Καστελόριζο, ένα σωρό επίδοξους τσάρους της οικονομίας, το Taxisnet, το «σκληρό ροκ», τις «καυτές πατάτες», τα υποβρύχια, την κατάθλιψη της Βίκυς Σταμάτη, το Σαμαρίτικο δωρεάν wifi, τα 500 ευρώ, την ανεργία, τη μετανάστευση, τα μνημόνια.

Η γενιά των σημερινών 30άρηδων έχει δει, έχει ζήσει και έχει ακούσει τόσα, που στην ουσία, βαθιά μέσα της, είναι μια γενιά γερόντων. Μια γενιά με τεράστιο όγκο εμπειριών, χωρίς τη σοφία των χρόνων. Παιδιά, που στην πιο παραγωγική ηλικία αναγκάζονται να κυλιούνται στους γκισέδες του ΟΑΕΔ, χάνοντας αξιοπρέπεια, δύναμη, διάθεση, έμπνευση και χρόνο.

Και τη στιγμή που καταρρέουν έρχεται ένας άνθρωπος, που μοιάζει με κείνους –κι ας μην είναι. Δεν τους δίνει το χέρι να σηκωθούν, αλλά τους υπόσχεται ότι όχι μόνο θα τους σηκώσει αλλά θα τους επιστρέψει και όσα έχουν χάσει. Και πως μετά όλοι μαζί θα αλλάξουν τον κόσμο.

Η απλοϊκή αυτή προσέγγιση δεν απέχει πολύ από την πρακτική που ακολούθησε ο ΣΥΡΙΖΑ στο εσωτερικό της χώρας ήδη από την προεκλογική περίοδο. Μοίρασε απλόχερα «ελπίδα», «αξιοπρέπεια», «περηφάνια», χωρίς να υπολογίσει ότι οι λέξεις κοστίζουν. Εκμεταλλεύτηκε αριστοτεχνικά ένα κουρασμένο κοινό για να του παρουσιάσει μια ακόμα σαπουνόπερα, χωρίς να ενδιαφερθεί για το αν έτσι εξελίσσεται πνευματικά ο κόσμος.

Μπορεί οικονομικά να μην ήξεραν στην κυβέρνηση, αλλά αυτά σίγουρα τα ήξεραν. Η αριστερά, άλλωστε, έχει παράδοση στην πνευματική καθοδήγηση ή –όπως το λένε οι παλιοί- στην κατήχηση.

Η γενιά μου ανταποκρίθηκε στο δημοψήφισμα με ένα ηχηρό ΟΧΙ. Προβλέψιμη απάντηση από κουρασμένους πολίτες σε ένα καθημερινό κάλεσμα για μια δημιουργικά ασαφή αντίσταση.

Ναι, να πούμε όχι, αλλά σε τι; Ναι, να αντισταθούμε, αλλά σε τι;

Δεν φοβάμαι περισσότερο από άλλους, ούτε έχω πιο πολλές αποταμιεύσεις. Ελπίζω κι εγώ όσο όλοι. Θέλω να νιώθω αξιοπρεπής όσο όλοι.

Επιλέγω, όμως, να διεκδικώ την αξιοπρέπειά μου ισότιμα με κάθε συνομήλικό μου στην Ευρώπη. Δεν έχω ανάγκη να χρησιμοποιώ τις γνωριμίες ή τα ρουσφέτια μου για να κερδίσω τη δουλειά που μου αξίζει. Δεν θέλω να έχω τον «βουλευτή μου» για να βολέψει τον συγγενή μου κάπου στο Δήμο. Δεν έχω πρόβλημα να παραδεχτώ ότι κάποιος είναι καλύτερος από μένα, πως αξίζει να ονομάζεται άριστος, να φοιτήσει σε ένα καλό σχολείο που θα τον βοηθήσει να προοδεύσει ώστε να κάνει τη χώρα μου –άρα εμένα- περήφανη. Δεν βολεύομαι σε κομματικούς μηχανισμούς στα τραπεζάκια των Πανεπιστήμιων για τη μελλοντική μου εξέλιξη και διεκδικώ ένα πτυχίο ανταγωνιστικό. Δεν αποζητώ πολιτικούς – σταρ για να ξαποστάσω την απελπισία μου. Κοιτάζω τους επιτυχημένους και προς τα εκεί προσπαθώ να πηγαίνω. Με εμπιστεύομαι. Δεν είμαι ούτε ανώτερη ούτε κατώτερη κανενός στη διεκδίκηση της ευτυχίας, της αξιοπρέπειας και της υπερηφάνειας.

Το δικό μου Όχι δεν έχω λόγο να το φωνάζω…

Κοιτάζω κατάματα την Ευρώπη και ζητώ να αποδείξω ότι όλοι είμαστε άξιοι. Όχι να το φωνάξω μα να το αποδείξω.

Οι λέξεις που μας χαρακτηρίζουν κοστίζουν γιατί κερδίζονται με πολλή δουλειά και με ιδρώτα. Ούτε με ηχηρά Ναι ή Όχι, ούτε με συγκεντρώσεις στο Σύνταγμα. Γι’ αυτό πρέπει να τις σεβόμαστε.

Η ταλαιπωρημένη γενιά των 30άρηδων αξίζει και οφείλει να απαιτεί αυτό τον σεβασμό από κάθε μέλος του πολιτικού συστήματος.
Οι Έλληνες έχουν μια καταπληκτική ευκαιρία μέσα από την άθλια κατάσταση που ζουν: να αλλάξουν νοοτροπία. Η ελπίδα και η αξιοπρέπεια κοιτάζουν πάντα μπροστά. Εμείς, γιατί να κοιτάμε πάντα προς τα πίσω;

Δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα "το Ποτάμι" 9 Ιουλίου 2015

Η Μαρία Αστερίου είναι μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής στο Ποτάμι

{loadposition myposition"