Απομεσήμερο, στεκόμουν στο δεξιό κατάστρωμα και κοίταζα προς την προβλήτα. Εκεί είχαν ξεφορτώσει τα τρόφιμα του πληρώματος και τα πρόσεχε ο δόκιμος που ήταν υπεύθυνος για την τροφοδοσία πληρώματος. Ήταν ώρα που έβγαινε το πλήρωμα εξόδου. Περάσανε από εκεί δύο συνάδελφοί του και πήραν από ένα πορτοκάλι.
Επειδή αυτά ήταν τα τρόφιμα του πληρώματος και δεν είχε κανένα δικαίωμα, ο συγκεκριμένος δόκιμος, να τα μοιράζει στον καθέναν που περνούσε, του έκανα την παρατήρηση, αλλά με αγνόησε.
Κατέβηκα τότε στην προβλήτα κα πήρα κι εγώ ένα πορτοκάλι.
Τότε αντέδρασε ο δόκιμος και μου ζήτησε να το αφήσω πίσω. Δεν συμμορφώθηκα και, όπως ήταν φυσικό, με έβγαλε στην αναφορά.
Εγώ το είδα σαν ευκαιρία να καταγγείλω τον δόκιμο γι αυτό που έκανε.
Την άλλη μέρα το πρωί, με το που σκάω μύτη στην πόρτα του οπλονομείου, ακούω τον Ύπαρχο να λέει,
-20 μέρες κράτηση και κούρεμα.
-Μα… πήγα να πω και να εξηγήσω.
-Δεν ακούω τίποτε, μου λέει. Σας είχα προειδοποιήσει, εσάς τους μηχανικούς, πως τον πρώτο που θα μου φέρει υπαξιωματικός για ανυπακοή θα τον κουρέψω.
Αμέσως με πήρε ο Οπλονόμος από τη μασχάλη και με οδήγησε στον κουρέα.
Την άλλη μέρα το πρωί, είχαμε επιθεώρηση στην πλώρη.
Με φώναξε έξω, ο ύπαρχος, μου ζήτησε να βγάλω το καπέλο, και λέει, απευθυνόμενος προς το πλήρωμα:
-Κοιτάξτε τον, για ένα πορτοκάλι έγινε το κεφάλι του σαν πορτοκάλι.
Ο γιατρός του πλοίου, είχε προσέξει κάτι παράξενο στο ύφος μου, εκείνη τη στιγμή, και αμέσως μετά με κάλεσε στο ιατρείο και μου είπε:
-Σε είδα να κοιτάζεις τον ύπαρχο με μεγάλο μίσος, κοίτα μην κάνεις καμία κουταμάρα και καταστραφείς.
Νόμισε πως κοίταζα τον ύπαρχο με μίσος, αλλά εγώ τον κοίταξα με περιφρόνηση, που δεν δέχτηκε να ακούσει την άποψή μου και άκουσε μόνο το "πιλαφάκι" που με κατέδωσε...
Αλλά έτσι είναι ο στρατός. Αν κοιτάξεις να αποδώσεις δικαιοσύνη, μάλλον θα χαθεί η πειθαρχία. Ήμαστε όμως παιδιά τότε και δεν μπορούσαμε να αντιληφθούμε την ευθύνη που είχαν κι αυτοί οι άνθρωποι, που έπρεπε να κρατάνε σε πειθαρχία τόσους πολλούς άντρες, σε τόσο μικρό χώρο.
Χρήστος Ξηρομερίτης