Για να υπενθυμίσω στους παλιούς σαν κι εμένα σαρακατσαναίους -και όχι μόνο- αλλά και να μαθαίνουν οι νεώτεροι κάποια έθιμα της φυλής μας που τείνουν να ξεχαστούν, αν δεν ξεχάστηκαν κιόλας.
Κυριακή βράδυ, λοιπόν, παραμονή της καθαρής Δευτέρας, μαζεύονταν η φαμίλια γύρω από το στρόγγυλο τραπέζι κι έφερνε η μάνα, ή η τρανήτερη αδερφή, την πίτα,στριφτόπτα ή κουλουρόπτα ανάλογα, ζεστή και να τρυπάνε τα ρουθούνια από την ευωδιά των ψημένων αγνών υλικών!
Τότε άρχιζε το τελετουργικό: Πέρναγαν όλα τα παιδιά μπροστά απ'τους γονείς των, με τη σειρά γεννήσεως, έσκυβαν και φίλαγαν το χέρι των λέγοντας τη φράση: ''Νερό κι αλάτ' ότι είπαμαν,σχωρεμένα'' .
Τότε ο πατέρας τσάκιζε ένα κομάτι απ' την πίτα και του το δινε του καθ' ενός στο χέρι, με την ευχή: ''Σχωρεμένα παιδί 'μ, καλή σαρακοστή''. Και ο πρώτος και τρανήτερος και επαναλαμβάνοντας τη φράση ''νερό κι αλάτ' ''χαιρετούσε και τα μικρότερα αδέρφια του και ύστερα καθότανε στραβοπόδι κι έτρωγε το κομάτι της πίτας του...
Αφού πέρναγε και ο μικρότερος - το σουγκάρι, όπως μας έλεγαν εμάς τους τελευταίους των αδελφών -τότε ο πατέρας σήκωνε το μπουκάλι με τη ρακί , κάνοντας την εξής πρόποση : ''Καλή Σαρακοστή να 'χουμε,με το καλό κι η Λαμπρή και του χρόν' με 'γειά ''....
Να ξέρατε φίλοι μου πόση συγκίνηση μου φέρνουν αυτές οι μνήμες...
Νοιώθω πολύ ευλογημένος που βίωσα αυτές τις σκηνές στα παιδικά μου χρόνια, όπως αρκετοί άλλοι από σας με διαβάζετε τώρα!
Καλή Σαρακοστή και με το καλό κι η Λαμπρή φίλοι μου!
Αλέξανδρος Κοντογιάννης