Νια βουλά κι έναν καιρό γίνκε μίνια χαρά κι οι συμπεθέρ’ πήραν τ' νυφ' στου κουνάκι τ’ς. Είχε όμως έναν πεθερό πάρα πολύ στραβό. Όταν έβανε η νύφ’ να φαν’, έλεγε ο πεθερός «Άστε να φάμε!», τελείωνε το φαΐ ο πεθερός, κι όταν κάθονταν η νύφ' έλεγε «Άιντε νύφ' μάστα τώρα!». Η καψερή η νυφ' δεν έτρω’ε ντιπ . Πέρασε η καιρός κι η νυφ' απόμνε μισή. Κάνα καιρό, ήρθε ο πατέρας τ’ς, στα κονάκια. Τηράει, τι να ιδεί! «Α κορ’τσάκι μ', τι σέ 'λαβε, από τι γίνκες έτσ’;». Βαν' τα κλάματα του κουρίτσ' και μολόησε στον πατέρα τ’ς τι γένονταν.
«Άφτον, θα τουν ταιριάσω ιγώ», λέει ο πατέρας.
Του μεσημέρ' απ΄' έστρωσαν να φάν', λέει ο πεθερός.
«Άστε να φάμε».
«’Οχι συμπέθερε θα καρτερέσουμε κι του κουρίτσ'» είπε ο πατέρας τ’ς.
Πεισμών' ο πεθερός, δεν τρώει. Έφαγαν οι άλλ', έφα'ε κι η νύφ'.
Το βράδ' στρώνουν να πλαγιάσουν, αλλά τον πεθερό τον έκοψε η πείνα. Σ'κώνεται και λέει στ' γριά τ', «Γριά σήκω φτιάσε κανιά σταχτόκλουρα, με θεριόκοψε!»
Σ'κώνεται η γριά και βάν’ να τ' φτιάσ' τ' σταχτόκλουρα.
Ο συμπέθερος όμως παραφύλαε, αρπάζ' ένα ξύλο και του βαν' απάν' στ' σταχτόκλουρα και λέει: «Συμπέθερε, δεν ξέρω πως να χωρίσω του βοσκοτόπ'. Έχω τέσσερα πιδιά και τριάντα στρέμματα, να τα χωρίσω έτσ' θα αδικίσω το πρώτο, να τα χωρίσω έτσ' θα αδικίσω του δεύτερο, να τα χωρίσω αλλιώς θα αδ'κίσω τ' άλλα δυό".
Με του ξύλου όμως, ου συμπέθερος τ' χάλασε τ' κ’λούρα.
Ματαπέφτουν να πλαγιάσουν, ο πεθερός δεν βάσταε.
«Σήκω γριά, φτιάσε μ’ κάνα κακάβ' χλιό, μ'έκοψε σ' λέω!»
Βάν' η γριά του κακάβ' στ' φωτιά κι απετάεται ο συμπέθερος απ' του γιατάκι τ' κι τ'ς λέει.
«Ούι γεμόι, γιόμ'σι του βρακί μ' ψείρες».
Βγάν' του βρακί τ' και τ' απετάει στου κακάβ' με τουν χλιό!!!
Ν' άλλ' μέρα, βάνουν να φαν' και λέει ο συμπέθερος, «Άστε να φάμε», «Όχι συμπέθερε θα καρτερέσουμι κι τ’ νύφ'» είπε τώρα ο πεθερός κι γέλασαν ούλ'.
Από τότε η νύφ' έτρωγε με… τσ' αλλνούς.
Τυχάλα Παναγιώτα, γεννηθείσα το 1908. (Το έστειλε στην εφημερίδα Ηχώ των Σαρακατσαναίων ο Αλέξανδρος Τυχάλας)