Σαν τέτοια εποχή, οι Γερμανοί εγκατέλειπαν την Ελλάδα αφήνοντας πίσω τους καμένη γη, τίποτα δεν άφησαν όρθιο: λιμάνια, αεροδρόμια, αποθήκες , εργοστάσια και φεύγοντας κατέστρεφαν όποια γέφυρα περνούσαν.
Εμείς ξεκαλοκαιριάζαμε ως συνήθως στο Βέρμιο, πάνω από τον αμαξιτό δρόμο που οδηγούσε από Κοζάνη στον κάμπο της Μακεδονίας. Ο δρόμος από Κοζάνη προς Πολύμυλο είναι μια ευθεία περίπου χωρίς εξάρσεις και απόκρυφα και αυτό φαίνεται ότι το γνώριζαν οι σύμμαχοι και μόλις εμφανίζονταν οι φάλαγγες των Γερμανών στο δρόμο από Κοζάνη προς Βέροια άρχιζαν τους πολυβολισμούς. Χαμήλωναν από κοζάνη και πολυβολούσαν συνέχεια μέχρι τον Πολύμυλο, εκεί σηκώνονταν και περνούσαν πάνω από τα κονάκια μας και χάνονταν προς τα Γιάννενα.
Το γεγονός αυτό θορύβησε τους μεγάλους και αποφάσισαν να εγκαταλείψουν τα καλύβια στα Τσεκούρια του Βερμίου και να τραβηχτούμε δυτικά του ύψους Καλαμπάκα μέσα σε κάτι δεντράκια που παρείχαν καλή απόκρυψη από τα αεροπλάνα, αλλά από το σημείο αυτό είχαμε θέα του δρόμου. Η υποχώρηση αυτή κράτησε καμιά εβδομάδα με τις οικογένειες στις τέντες μέσα στα πυκνά δεντράκια. Ούτε φωτιά ανάβαμε ή μόλις ακούγαμε τον βόμβο των αεροπλάνων σβήναμε αμέσως τις φωτιές.
Πολυβολούσαν τα αεροπλάνα, σταμάταγε η φάλαγγα και οι στρατιώτες έπεφταν στα πρανή του δρόμου. Φεύγανε τα αεροπλάνα σηκώνονταν οι φαντάροι ανέβαιναν στα αυτοκίνητα και δρόμο, άφηναν ωστόσο και κάποια φορτηγά πίσω τους.
Μακελειό χωρίς έλεος αλλά στις ψυχές των παιδιών και γυναικών θλίψη, ίσως διότι δεν είχαμε συνείδηση της σφαγής.
Κων/νος Γαλλής, Πολύγυρος, 30-8-2024