Στην Ελλάδα έχουμε μια αξιοθαύμαστη ικανότητα: να εγκαινιάζουμε έργα με πανηγυρικό τρόπο και να τα εγκαταλείπουμε με αξιοθαύμαστη συνέπεια!
Πάρκα που γεμίζουν σκουπίδια, υποδομές που παύουν να λειτουργούν, χριστουγεννιάτικοι στολισμοί που ξεμένουν μέχρι την άνοιξη και σημαίες σε δημόσια κτίρια που ανεμίζουν κουρελιασμένες, μέχρι να διαλυθούν.
Για την κατασκευή βρίσκονται χρήματα, για τα εγκαίνια βρίσκονται επίσημοι, για τις φωτογραφίες βρίσκονται κάμερες. Για τη συντήρηση, όμως, συνήθως δεν βρίσκεται κανείς!
Βλέπετε, η συντήρηση δεν έχει κορδέλες, χειροκροτήματα και προεκλογική προβολή. Δεν προσφέρεται για πανηγυρικές ανακοινώσεις. Απαιτεί κάτι πολύ πιο δύσκολο: συνέπεια, υπευθυνότητα και σεβασμό στο δημόσιο χρήμα.
Κι έτσι, πληρώνουμε για να κατασκευάζουμε, πληρώνουμε ξανά για να επισκευάζουμε όσα αφήσαμε να καταστραφούν και στο μεταξύ καμαρώνουμε για τα εγκαίνια.
Στην Ελλάδα δεν λείπουν πάντα τα έργα. Λείπει η συνέχεια μετά τα εγκαίνια.
Τελικά, έχουμε μάθει να εγκαινιάζουμε το μέλλον και να εγκαταλείπουμε το παρόν.
Και ύστερα αναρωτιόμαστε γιατί τίποτα δεν αλλάζει σ' αυτή τη χώρα!